Taal, taalbegrip, communicatie, daar draait het vaak om in mijn werk. Vorige week ging ik met een cliënt mee naar het kantongerecht.  Hij heeft autisme. Hij kan daardoor rigide en koppig overkomen. Ook kan hij zich soms gebeurtenissen niet herinneren die wij, ‘normale’ mensen, nooit zouden vergeten.

Wat was er gebeurd? Anderhalf jaar geleden was hij door een agent staande gehouden. Reden: de cliënt reed te hard binnen de bebouwde kom. De agent in kwestie had netjes zijn naam, adres en telefoonnummer correct genoteerd. Alleen had hij één letter van het nummerbord verkeerd opgeschreven. |

Niet betaald
Toen de cliënt de bon thuis kreeg dacht hij: Dit klopt niet! Dit nummerbord is niet van mij! En van het staande gehouden worden kon hij zich niks herinneren… Ik heb de cliënt uitgelegd dat hier sprake was van een vormfout, maar dat hij desondanks de boete behoorde te betalen. Het is echter ondoenlijk iemand te overtuigen dat hij ‘fout’ zit, terwijl hij zich de gebeurtenis, het staande gehouden worden, niet kan herinneren. Hij ziet de wereld anders.

De rechtszaak
Ik probeer de cliënt zo goed mogelijk op de rechtszaak voor te bereiden. En ik probeer de advocaat uit te leggen wat autisme inhoudt. Maar hoe leg ik een advocaat die niks van autisme weet uit dat zijn cliënt zich niets kan herinneren? Alle mensen herinneren zich toch een agent die een hoge boete uitschrijft? De wereldbeleving van iemand met autisme is lastig te begrijpen.