Om de drie weken gaat Ben Groenenboom een weekend logeren bij de familie Kuiper. Ben is 26 jaar, verstandelijk en auditief gehandicapt en hij heeft een voedselallergie, die gevaarlijke situaties kan opleveren als hij iets verkeerds eet. Zijn ouders hadden dan ook veel moeite om hem bijvoorbeeld af en toe naar een logeerhuis te laten gaan. Er kan snel iets mis gaan. In het gastgezin van de familie Kuiper is Ben nu alweer drie jaar helemaal op zijn plaats.

“Onze zoon Ben was begin twintig toen we actief aan de slag gingen om naar een toekomst voor hem buiten het gezin te kijken”, vertelt Marga Groenenboom. “Ben heeft een verstandelijke en auditieve beperking maar hij kan natuurlijk niet zijn hele leven thuis blijven wonen. Lastig daarbij is dat hij een voedselallergie en een uitgebreide medische geschiedenis heeft. Het luistert allemaal erg nauw en ik heb nog geen gevoel bij het idee dat hij elders gaat of logeren of wonen. Al zoekende op internet kwam ik op de website van de Gemiva-SVG Groep terecht en las ik iets over gastgezinnen. Dat sprak mij aan. Ik heb contact gezocht met de coördinator gastgezinnen Monique Rieken. Zij heeft mij verteld over gastgezinnen en dat voelde goed. Maar toen moesten we nog wel een passend gastgezin vinden.”

Maatwerk

“Bij gastgezinnen is het maatwerk”, vertelt Monique Rieken. “Vraag en aanbod moeten goed bij elkaar passen. Het belangrijkste is dat er een klik is tussen beide families. De rest is te organiseren. In die tijd was ik in gesprek gekomen met Annemarie en Hans Kuiper. Annemarie werkt in ons logeerhuis De Bijenkorf. Daar zag ze dat logeren een gezin enorm kan helpen, al is het soms maar één nachtje. Even niet die zorg voor het kind dat je zo dierbaar is maar ook heel veel vraagt van de rest van het gezin. Soms is een goede opvang elders voor een middagje al een uitkomst. Met die gedachte meldden Annemarie en Hans Kuiper zich bij mij.”

Klik

“Hans en ik stonden altijd al open voor zoiets als pleegzorg, maar als je binnen vier jaar twee tweelingen krijgt komt het er niet zo gauw van”, lacht Annemarie Kuiper. ”Inmiddels zijn onze kinderen tien en veertien jaar en kwam het onderwerp via mijn werk in De Bijenkorf weer ter sprake thuis. Wij hebben hierover uitgebreid met Monique gepraat. Die was toen net in gesprek met de familie Groenenboom. Wij dachten echter aan een kind. Toen Monique over Ben begon, die al 23 jaar was, leek het toch heel wat anders, dachten wij. Maar bij de kennismaking was er meteen een enorme klik. Ben functioneert immers op bepaalde gebieden op hetzelfde niveau als onze kinderen. Zij hebben er met Ben een bijzonder vriendje bij.Verder verandert er niet zoveel voor ons gezin, het leven van onze kinderen gaat gewoon door. Ben is iemand die niet alleen iets in ons gezin komt halen, maar ook wat meebrengt. Sfeer, gezelligheid en iedere keer als hij komt een dvd met een leuke speelfilm. Een vast ritueel waar onze kinderen naar uitkijken.”

Blijven slapen

“De eerste keer is Ben één zaterdag overdag gegaan”, vertelt Gijs Groenenboom, de vader van Ben. “Hij was zo enthousiast dat hij meteen weer wilde. Hij is de tweede keer blijven slapen. Omdat het vertrouwen er was maakten wij als ouders ons geen zorgen. Bij twijfels over wat hij wel of niet mag eten belde Annemarie meteen. Wij hebben een druk leven. Toen Ben weg was hebben wij heerlijk echt helemaal niks gedaan, heerlijk. Dat doen wij nu nog steeds. Wij brengen Ben vrijdagmiddag en halen hem zondag aan het eind van de middag weer op. Ben is niet lastig thuis, maar door zijn uitgebreide medische geschiedenis is en blijft hij een zorgenkind. Nog steeds heeft hij maandelijks diverse doktersbezoeken en moeten we elke dag alert zijn op wat hij eet. Hij heeft verschillende werkplekken, waar wij hem op sommige dagen naartoe brengen en ophalen. Daarnaast heeft hij zijn hobby’s zoals korfbal. Tel dat bij elkaar op, dan zijn die twee dagen dat hij er niet is heerlijk om gewoon even helemaal niets te doen. Dat kan als je er vertrouwen in hebt dat er op Ben gelet wordt én dat hij het daar naar zijn zin heeft. Het gastgezin is ook een aanloop om hem los te laten. Op den duur gaat hij elders wonen, daar werken wij nu stap voor stap naartoe, in ons eigen tempo.”

Bagage

Monique Rieken zoekt meer mensen die gastgezin willen zijn. “Bij de familie Kuiper ging het haast vanzelf omdat Annemarie al in de gehandicaptenzorg werkt. Maar dat is geen voorwaarde. Veel mensen hebben voldoende bagage om gastgezin te worden. Gastgezinnen worden zorgvuldig geselecteerd en ik houd nadrukkelijk een vinger aan de pols. Bij vragen of problemen kan het gastgezin op ondersteuning rekenen, hiervoor staat de Gemiva-SVG Groep garant. Rijk zal een gastgezin er niet van worden, er is een normale onkostenvergoeding. De familie Kuiper heeft hiervan een familie-abonnement gekocht voor Blijdorp. Daar profiteert het hele gezin én Ben van.”

Klikken

De familie Kuiper is ingenomen met Ben. “Ben voegt iets toe aan ons gezin. Hij is een vriendelijke man, onze kinderen vinden het erg leuk als hij komt. Zij leren meteen dat mensen met een beperking ook heel veel mogelijkheden hebben. Ben is helemaal op zijn gemak bij ons. Als hij komt pakt hij zijn tas uit, zet zijn eigen etenswaren in de koelkast en brengt hij zijn slaapspullen naar zijn eigen kamer. Daarnaast houdt hij via msn contact met ons. Nee, hij komt hier niet definitief wonen, hoor. Wij hebben wel de afspraak dat mocht de ouders van Ben iets overkomen, wij hem opvangen tot er een definitieve oplossing is.” Mevrouw Groenenboom knikt instemmend. “Je moet eens weten hoeveel rust dat ons geeft. Mooi toch? Vaak denk ik terug aan de tijd dat ik dagen lang op internet heb zitten zoeken tot ik bij gastgezinnen uitkwam. Met de familie Kuiper was de klik er ook meteen. Echt een vorm van dubbelklikken dus!”