Martine van Deventer werkt als gastvrouw op locatie Swetterhage en maakt vlogs over de verschillende locaties van de Gemiva-SVG Groep. Daarnaast geeft ze als ervaringsdeskundige voorlichting over autisme en ADHD. Vandaag op Wereld Autismedag beschrijft ze wat de coronacrisis voor haar persoonlijk betekent.

“De Verenigde Naties hebben 2 april omgeroepen tot Wereld Autismedag. Om 20.00 uur ’s avonds zijn overal ter wereld belangrijke gebouwen blauw gekleurd.
 
Deze dag is bedoeld om stil te staan bij wat autisme eigenlijk is. In Nederland worden in de eerste week van april normaal gesproken veel activiteiten georganiseerd. Bijvoorbeeld informatiemarkten, lezingen en (cabaret)voorstellingen. Elk jaar heeft een thema en 2020 stond in het teken van ‘Prikkels’.  Dit jaar gaat de ‘Autismeweek’ niet door omdat de hele wereld nu vooral ‘op zijn kop staat’. Een virus heerst over de mensheid. Niemand weet waar hij/zij aan toe is.
 
Ik werk nog wel. Ik heb daarbij ritme en gezelligheid van collega’s. Maar ik heb vrienden die even niet mogen werken. Sommigen hebben net als ik autisme en behoefte aan structuur. Dat hebben veel mensen, maar een ‘auti-brein’ kan niet snel omschakelen. Het duurt even voor je een weg kan vinden  na paniek, verdriet en angst voor onzekerheid. En dan moet je ineens een dag invullen.
 
Je zou denken dat de hoeveelheid prikkels nu afneemt. Ik raak in een winkel juist nu extra verward. Er wordt op je gelet, mensen die willen dat je aan de kant gaat en ondertussen moet je afstand houden. Mijn geduld raakt op, omdat iemand voor mij te langzaam loopt. De spanning loopt op omdat ik nu niet snel duidelijkheid heb of bepaalde producten er zijn. Want door het hamsteren zijn veel schappen leeg. Hoe kan je dan een goed plan maken?
 
En ook nog opletten dat je niet besmet raakt of anderen kan besmetten. Ik word van elke kuch Paracoronia, zoals een vriendin dat noemt. Paranoia van het coronavirus. Wat nu als ik het heb? Heb ik het al gehad? Of word ik toch ziek en weet ik het dan zeker? Maar als ik iets anders krijg, kan ik dan nog naar de dokter?
 
Ik voel me een beetje gevangen en kan nergens naar uit kijken. Ook niet naar de sportschool om mijn hoofd leeg te maken. Ik ben blij als het mooi weer is en ik in de tuin kan zitten. Naar het strand gaan kan niet, want daar loopt het halve land al. En dat terwijl ik van zeewind tot rust kom. Gelukkig heb ik nog een cursus Italiaans. Een half jaar geleden twijfelde ik tussen klassikaal en thuis studie. Dat is nu (noodgedwongen) een combinatie geworden met de nieuwste media-uitvindingen en apps.
 
Een complete lockdown vrees ik wel voor, want dan heb je helemaal geen regie meer over je eigen leven. Maar misschien is het dan wel duidelijker waar we aan toe zijn. Tot nu mis ik het meest een knuffel van iemand die me van één ding kan overtuigen: alles komt goed”.
 
 
Martine van Deventer

Gerelateerde Projecten: