De medewerkers van de ambulante diensten moeten in deze corona-tijd hun cliënten zoveel mogelijk op afstand begeleiden. Hoe gaat dat in de praktijk en hoe wordt dat door cliënten opgepakt? Onze collega Ernst Timmer belt met cliënt Faroek over hoe hij de begeleiding op afstand ervaart.

De Gemiva-SVG Groep biedt via de ambulante dienst professionele ondersteuning en begeleiding bij cliënten thuis. De ambulant medewerkers begeleiden cliënten bijvoorbeeld bij het voeren van hun huishouding en bieden hulp bij het indelen van de dag, het beheer van financiën, het aanvragen van hulpmiddelen en het in stand houden van het (sociale) netwerk. 

Corona-risico

Het is alweer enige tijd geleden dat ik Faroek begeleidde, maar als zijn vaste begeleidster Yvonne met vakantie is mag ik haar weleens vervangen. Faroek is een goedlachse Surinaams-hindoestaanse man die tegen de zeventig loopt en eigenlijk doorlopend gezondheidsproblemen heeft. Een corona-risico, zou je denken.

Kunstnier

Als ik hem bel, vertelt hij dat hij aan het eind van het jaar aan de kunstnier moet. Tien jaar geleden, toen ik hem begon te begeleiden, zei de internist tegen hem: jij zit volgend jaar in de dialysekamer. Vervolgens heb ik geprobeerd hem ervan te overtuigen dat hij moest stoppen met roken, gezonder moest eten en minder alcohol drinken. Die adviezen heeft hij lachend in de wind geslagen en hij kwam er mee weg. Het jaar is tien jaar geworden. Nu komt het wel ongelegen want er is een heel voorbereidingstraject met allerlei afspraken in het ziekenhuis. Die afspraken zijn nu allemaal opgeschort.

Tegen afspraken zeg ik nee

Faroek maakt zich nog geen zorgen: "Ach man, ik zie het wel. Ik krijg bericht als ik weer mag komen". Faroek is net ziek geweest, gelukkig geen corona. "Dat kan ook niet want ik zie niemand. Ik ga alleen naar de supermarkt. Tegen afspraken zeg ik nee" aldus Faroek.
Begeleidster Yvonne komt wel binnen, maar dan houdt ze afstand volgens Faroek. Ze neemt de post mee, maar ze drinkt geen koffie meer bij hem. Anders komt ze altijd anderhalf uur en dan praten ze veel. "Maar dat kan nou niet, hè?" 

Of toch…?

We praten nog wat door over al die mensen die niet meer komen. De pedicure bijvoorbeeld en de koerier van de apotheker blijft ook niet meer hangen. En zijn familie, die komt ook niet meer. En al die afspraken, met de kapper, de uroloog in het ziekenhuis, de tandarts: allemaal hebben ze afgebeld. Als hij het hele rijtje heeft opgesomd, zegt hij:
- Ach man, kom weer eens een bakkie bij me doen…
Tegen afspraken zeg je nee toch, Faroek?
- Ik zeg niet nee tegen jóu! We kunnen toch buiten afspreken? Dan zet ik een stoel op anderhalve meter. Geen probleem. Het is mooi weer man! Ik heb goede koffie. En whisky! Of wil je een biertje? 
 

Over de auteur

Ernst-(1).jpgErnst Timmer is schrijver van literair proza. Jarenlang heeft hij als ambulant woonbegeleider voor de Gemiva-SVG Groep gewerkt, nu is hij webredacteur.

De komende weken onderzoekt hij voor de Gemiva-SVG Groep hoe in de organisatie omgegaan wordt met de ongemakken die het coronavirus veroorzaakt.


Het coronavirus en de maatregelen die de verspreiding ervan moeten tegengaan worden overal in onze organisatie beleefd. Maar overal is het anders. Er is verdriet en pijn, maar er zijn ook mooie oplossingen om het leed te verzachten. 

Ernst wil de veerkracht laten zien van de cliënten en medewerkers. Hij praat met hen over hun coronaleven en –werk. In korte stukjes vertel hij wat hij in telefoongesprekken te horen krijgt.

 

Gerelateerde Projecten: