Cliënten in de gehandicaptenzorg kunnen uitgroeien tot belangrijke kunstenaars. Daar zijn veel voorbeelden van. Onze eigen Camille Grootaers, die op Westeinde woont, heeft een expositie gehad in het Cobra-museum voor moderne kunst in Amstelveen. Er zijn zelfs mensen met een beperking die internationale erkenning hebben gekregen als kunstenaar.

Hoe zit dat met schrijvers? Je hebt natuurlijk wel mensen die een boekje maken waarin ze vertellen over hun handicap. Maar een echte schrijver, die gewoon een verhaal verzint en daar een roman van maakt? Niet autobiografisch? Niet eens over iemand met een beperking? Het is onwaarschijnlijk maar het kan. Richard Kouseband heeft dat bewezen.
 
Richard bezoekt dagbesteding De Nesse in Zwijndrecht. Toen de Gemiva-SVG Groep een jubileum vierde mochten cliënten een wens doen, die vervolgens door een van onze medewerkers werd geadopteerd. Ik mocht de wens van Richard adopteren: hij wilde een boek schrijven. 

Dikke pil met weinig leestekens

Mijn eerste afspraak met Richard was twee jaar geleden. Richard liet me zien wat hij had geschreven. Meer dan driehonderd word-pagina’s vol. Een dikke pil, dat is wat hij wilde schrijven. Dit zou een boek van zeker 500 pagina’s kunnen worden. Het beeld is de titel van het manuscript. We spraken af dat ik ernaar zou kijken. Ik durfde niets te beloven, maar ik zou kijken of er een mooi boek van te maken viel.
 
Toen ik het las raakte ik onder de indruk. Wat ik las was een schitterend gecomponeerd horror-verhaal. Er waren twee dingen waaraan moest worden gewerkt. Richard schreef het bijna aan één stuk door, met weinig punten en komma’s, weinig nieuwe alinea’s en hoofdstukken ook. Om het leesbaar te maken moest daar iets aan gebeuren. Ik wilde dat wel op me nemen.

De goede afloop moet nog komen

Het was veel werk. Elke keer dat ik een hoofdstuk af had vroeg ik Richard naar zijn oordeel. Inmiddels nader ik het einde van het verhaal en loop tegen het tweede probleem aan: Richard had nog geen afloop van het verhaal bedacht. Aan elk horrorverhaal zit een einde, liefst een goede afloop om de lezer te belonen voor al het engs dat hij heeft moeten doormaken. Zo’n einde moet nog worden verzonnen.
 
Kort geleden spraken Richard en ik elkaar weer. Hij beloofde dat hij het laatste hoofdstuk zou gaan schrijven met een mooie climax. De pil is al dik genoeg. Ook gaat hij aan de slag om een mooie omslag en tekeningen voor in het boek te maken.
 

Inspiratiebron: Stephen King

Ik nam de gelegenheid te baat om de schrijver meteen maar eens een eerste interview af te nemen. Wat is zijn inspiratiebron? Dat zijn de boeken van Stephen King.
“Ik ben nu bezig in Het instituut. Daarin worden de ouders van een kind vermoord en het kind wordt ontvoerd, in slaap gebracht en ontwaakt in een kamer die precies lijkt op zijn eigen kamer. De kamer is in een gebouw waar nog meer ontvoerde kinderen zitten. Ik weet nog niet hoe het afloopt, ik ben nog aan het lezen…”
 
Ook zijn eigen boek is nog niet klaar. We zijn wel héél erg benieuwd!
 

Over de auteur

Ernst-Timmer.jpg
Ernst Timmer is schrijver van literair proza. Jarenlang heeft hij als ambulant woonbegeleider voor de Gemiva-SVG Groep gewerkt, nu is hij webredacteur.


Ernst wil de veerkracht laten zien van de cliënten en medewerkers. Hij praat met hen over hun leven en werk. In korte stukjes vertel hij wat hij in telefoongesprekken te horen krijgt.