Op maandag 11 mei zijn niet alleen de basisscholen, maar ook de kinderdagcentra (KDC’s) van de Gemiva-SVG Groep weer voorzichtig opengegaan. We spraken een aantal collega's over de eerste bevindingen met deze openstelling. Blijheid en spanning wisselden elkaar af.

Bij De Bongo’s, één van de groepen van kdc De Symfonie in Oud-Beijerland, zagen ze dat sommige kinderen stapjes hadden gezet in hun ontwikkeling: “Giovanni die een paar stapjes los loopt, zó mooi om te zien!”
“Het was fijn om de kinderen weer zien. Heerlijk!!”

Deze blijheid was op alle kdc's te zien.
 

Waar je (niet) aan moet denken

Er was ook spanning vertelde Miranda Versteege van kdc De Walnoot in Leiden: “Ik voel een heel sterke verantwoordelijkheid. Want een flinke uitbraak op de locatie, daar wil ik liever niet aan denken.”

Toch is daar juist heel veel aan gedacht. Op z’n Cruijffs zou je kunnen zeggen: je moet er heel goed aan denken, juist omdat je er niet aan moet denken. Op De Walnoot is de sluitingstijd van acht weken heel goed benut om goede instructies te bedenken en uit te werken. Daarbij hebben ze heel goed gekeken naar de vraag: Wat kan wel? 
 

Wat kan wél?

  • Elk half uur een andere groep in een gemeenschappelijke ruimte? Geen optie. Maar een weekprogramma maken waarin elke groep een dagdeel gebruik kan maken van de ruimte, met naderhand desinfecteren van de gebruikte materialen kan wél.
  • Meerdere kinderen, een chauffeur en een busbegeleider op 1.5 meter in het busvervoer? Lukt niet. Maar het spreiden van kinderen door busvervoer en het laten brengen/ophalen van kinderen door hun ouders kan wél.
  • Alle ouders, kinderen en busjes laten wachten bij de voordeur op 1.5 meter afstand? Geen doen op de kleine stoep. Maar met drie verschillende ingangen en een vast tijdsbestek van 10 minuten waarop de kinderen gebracht mogen worden en door vaste begeleiders per groep mee naar het lokaal worden genomen kan wél.
  • Te veel verplaatsingen van medewerkers en kinderen door het gebouw voorkomen? De tussendeuren in de hal op alle drie de verdiepingen blijven gesloten.
  • Contactvoorwerpen zoals trapleuningen zijn een gemakkelijke overdrachtsbron, dus: zoveel mogelijk met de lift (die weer dagelijks wordt gereinigd).


Restricties

Volgens Tamara de Widt van De Symfonie was het best even wennen voor de kinderen. “We nemen hier lekker de tijd voor, gaan bij de kinderen op het waterbed liggen om samen te spelen of nemen ze even lekker op schoot. Als een meisje je gezicht vastpakt en helemaal enthousiast wordt en maar blijft lachen en je aanraken krijg ik er een brok van in mijn keel. Want wat hebben we ze gemist!”

Maar er blijven restricties. De groepen zijn nog maar klein en in kdc De Kleine Oase in Zwijndrecht moeten de kinderen echt op de groep blijven. Locatiemanager Marianne Harmelink vertelt erover “Op de gangen is het nog leeg en stil en missen we het vrolijke gekwebbel van de kinderen. Ook zijn de therapeuten en vrijwilligers er nog niet. Dus al met al is het in het gebouw nog rustig.”

 

Wassen, wassen, wassen

Het afstand houdeHoofd-schouder-knie-en-teen.jpgn tussen collega’s, cliënten en ouders was volgens Daniëlla Salij van kdc De Esse Zoom in Nieuwerkerk aan den IJssel de grootste uitdaging. Er zijn oplossingen gevonden met andere deuren en andere tijden. “Maar het is even wennen, al wordt afstand houden snel een gewoonte. Net als het (extreem) vaak alle handen wassen.”

En kleren wassen. Op zestig graden! Zo heet kunnen de oranje shirts gewassen kunnen worden die Walnoot-medewerkers aangereikt krijgen, zodat ze hun eigen kleren kunnen sparen.

Het zijn de kleine dingen die kunnen helpen tegen “coronaregelstress” zoals Walnoot-medewerker Patrick het noemt.